Ταυτότητα

Αληθινές ιστορίες απ’ τα παρασκήνια.
“Πώς ο Παπάζογλου έσωσε ένα live με ρεύμα από μπαταρία φορτηγού;”

Ήταν κάπου στη δεκαετία του ’90. Ο Παπάζογλου με τους Λοξούς Αξονες σε περιοδεία, από χωριό σε χωριό, με το κόκκινο φουλάρι πάντα στο λαιμό, και τα μάτια του έτοιμα να γελάσουν ή να κλάψουν – ανάλογα με το τραγούδι.

Ένα βράδυ, είχαν κανονισμένο live σε ένα μικρό χωριό της Ηπείρου. Η σκηνή αυτοσχέδια, τα φώτα όσα μπορούσαν να βρουν, και η γεννήτρια… δεν δούλεψε. Κάηκε τελευταία στιγμή. Χωρίς ρεύμα, τίποτα δεν μπορούσε να λειτουργήσει: ούτε ενισχυτές, ούτε φώτα, ούτε καν τα μικρόφωνα.

Κι εκεί είναι που αρχίζει ο μύθος

Ο Παπάζογλου, χωρίς να πει πολλά, ζητάει ένα φορτηγό. Όχι να μεταφέρει κάτι να δώσει ρεύμα. Εντοπίζουν ένα παλιό φορτηγό του δήμου, με γερή μπαταρία. Τον βοηθάει ένας ντόπιος ηλεκτρολόγος, και καλώδιο–καλώδιο, φτιάχνουν ένα πρόχειρο κύκλωμα. Ένας ενισχυτής, ένα μικρόφωνο, και φως ίσα να βλέπεις πρόσωπα.

Το live που δεν θα ξεχάσει κανείς

Το κοινό καθισμένο σε πεζούλες, με κρασί σε πλαστικά ποτήρια και βλέμμα κολλημένο πάνω του.
Ο Παπάζογλου τραγουδούσε με την καρδιά, όχι με τα ηχεία. Έλεγε το “Αύγουστος” και δεν ακουγόταν απλώς — τον ένιωθες στα πλευρά.

Ο ήχος, λένε όσοι ήταν εκεί, ήταν σχεδόν μυσταγωγικός. Σαν να τους είχε τραβήξει όλους μέσα σε κάποιο παλιό όνειρο με βινύλιο να γυρίζει αργά.

«Ας μην ακουγόμαστε πολύ. Ας ακουγόμαστε καθαρά.»
είπε. Και ξεκίνησε.

Μετά το live…

Όταν τελείωσαν, δεν είχε μείνει ούτε ένα φως αναμμένο, εκτός απ’ το φανάρι του φορτηγού που είχε δώσει το ρεύμα.

Ο Παπάζογλου δεν είπε “σας ευχαριστώ”. Είπε μόνο:

«Τώρα που έχουμε φως, να προσέχουμε μην τυφλωθούμε».

Και κατέβηκε από τη σκηνή.

Αυτή η ιστορία έχει ακουστεί σε πολλές εκδοχές, αλλά το βασικό γεγονός –ότι έσωσε live με μπαταρία φορτηγού– είναι αληθινό και έχει επιβεβαιωθεί από συνεργάτες του.

Ο Παπάζογλου δεν έκανε τέχνη. Έκανε αντίσταση μέσα από την τέχνη.
Αν δεν είχε ρεύμα; Θα έπαιζε ακαπέλα. Αρκεί να φτάσει η μουσική στον άνθρωπο!